| |
|
جستجو
|
 تنظیم گفتگو یا دیالوگنویسی در تاریخ شفاهیتاریخ شفاهی محصول گفتگوی هدفمند میان پژوهشگر و راوی درباره مشاهدات و تجربههای او از وقایع گذشته است. گروهی از پژوهشگران با حذف پرسشها متنی به هم پیوسته را منتشر میکنند که بعضاً موضوعات با عناوین متعدد از هم تفکیک میشوند.

 نظریههایی درباره تاریخ شفاهی به روایت هوش مصنوعینظریه نهم: حداکثرِ مفیدکمیت پاورقی در آثار تاریخ شفاهی تابع «قانون اقتصادیِ تابعِ ضرورت» است: نه حذف مطلق و نه فزونی بیحساب، بلکه «حداقلی که ابهام را برطرف کند و حداکثری که متن را مغلوب حاشیه نسازد». پاورقی در اینجا دو کارکرد متمایز دارد: «ارجاعی» (اعتباربخشی و قابلیت پیگیری) و «توضیحی» (گویاسازی و بافتسازی).

 خاطرات عبدالله نوریپورعبدالله نوریپور، راوی کتاب «او یک دستمالسرخ بود» رزمنده دوران دفاع مقدس، مهمان دویستونودودومین برنامه شب خاطره (تیر 1397) بود. نوریپور درباره دستمالسرخها خاطره گفت. او گفت: «همان اوایل تشکیل سپاه در پادگان ولیعصر، افرادی بودند که نیروهای تازهوارد را محک میزدند و بین گردانهای یک تا هفت تقسیم میکردند.

وقتي براي ما مينويسيد...
وقتي براي هفتهنامه الکترونيکي تاريخ شفاهي مطلبي مينويسيد، دوست داريم نکتههايي را در نظر بگيريد.
اين هفتهنامه نوشتهها و دانستههاي ما را درباره مباحث مهم؛ خاطرهگويي، خاطرهنگاري، يادداشتنويسي روزانه، سفرنامهنويسي، وقايعنگاري، روزشمار نويسي و... نشان ميدهد. حتي براي زيرشاخههاي رشته تاريخ هم جا باز کردهايم؛ و چشم به راه خبرها، گزارشها، مصاحبهها، مقالهها، يادداشتها و... شما هستيم.
خوب است نام و فاميلتان را کامل بنويسيد. سابقه علمي و نشاني الکترونيکي را هم حتماً بنويسيد، چکيده مقالهها هم که جاي خود دارد!
به ما اجازه بدهيد دستمان براي ويرايش، اصلاح، چينش و ترجمه مطالب شما باز باشد. در اينباره با خودتان هم مشورت خواهيم کرد.
دلمان ميخواهد شأن علمي و ادبي تاريخ شفاهي و اين هفتهنامه، با نوشتههاي متين و موقر شما حفظ شود. حيف است خداي نکرده قلممان از دايره اخلاق بيرون برود.
|
|
  عبور از آخرین خاکریز – 41
وقتی به درِ بخش جراحی نزدیک شدیم برخی خانوادهها سراسیمه اطرافم را احاطه کرده و راجع به اوضاع جبهه و مجروحی که با خود حمل میکردم، سؤالهایی کردند. منظره رقتباری بود. آنها که از مجروح شدن فرزندشان اطمینان نداشتند به محض شنیدن اخبار مربوط به وقوع نبردها در مناطقی که وابستگانشان در آنها خدمت میکردند به بیمارستان هجوم آورده بودند. طبعاً در این شرایط، انتظار، توهم، بلاتکلیفی و نگرانی، انسان را به انجام هر کار غیرمنطقی و غیرمعقول وا میداشت. مشاهده این قبیل مناظر روحیهها را دلسرد میکرد. به همین خاطر مدتها بود که صورتم را اصلاح نکرده بودم و خستگی روزهای قبل بر صورت و چشمانم سنگینی میکرد.
 
| |
© تمامی حقوق برای سایت تاریخ شفاهی محفوظ می باشد.
|